یاد بازدید از ایستگاه گریزه به خیر.

این جمله ای بود که یکی از همکلاسی های خوبم جناب اقای خلیلی در قسمت نظرات برای من نوشته بود. تازه با دیدن این جمله یادم اومد که چند وقت پیش رفته بودیم سنندج با بچه های دانشکده. جای همه شما خالی بود. همه چیز عالی بود!!! هوا، منظره، دوستان.قشنگترین و خوشمزه ترین وشاید مهمترین بخش این اردو ، خوردن ارقام مختلف توت فرنگی بود. البته فقط برای تست کردن مزه!!!

از ساعت ۶ صبح همراه با دوستان و اساتید محترم گروه باغبانی ( جناب آقای دکتر غلامی و جناب آقای مهندس الماسی) حرکت کردیم و بعد از گذراندن حدود ۱۵۰ کیلومتر در جاده ای زیبا و سرسبز با تونل های طولانی همانند جاده زیبای چالوس ( که این زیبایی با شنیدن خاطرات گذشته و جذاب جناب آقای غلامی صد چندان شده بود) به سنندج رسیدیم. صبحانه را در پارکی پر از مگس خوردیم( چه کنیم رک گوییم) و بعد یه سمت ایستگاه گریزه حرکت کردیم. حدود ۱ ساعت در این ایستگاه به صحبت های مفید جناب آقای مهندس سرصیفی یا سرسیفی( من که نفهمیدم با س نوشته می شد یا با ص) گوش فرا دادیم و بعد همراه با ایشان به سمت مزارع توت فرنگی که در بین تپه های این شهر قرار داشت رهسپار شدیم. باز هم جای همه شما خالی. چه منظره ای. آنجا قسمتی از بهشت بود. زیبا و دل نواز. عطر خوشایند توت فرنگی همه جا پر کرده بود. در جلو یکی از مزارع ایستادیم ، از مهمان نوازی سنندجی ها شنیده بودیم ولی وقتی یه سطل پر برایمان توت فرنگی آوردند کاملا بر ما مسلم شد که این مردم ، چقدر مهمان نوازند. بعد از شنیدن توضیحاتی کوتاه با دعوت صاحب زمین به داخل زمین هجوم اوردیم( به قول دوستان، ما افت دوپای توت فرنگی هستیم)، باز هم جای شما خالی. در کنار زنان کارگر شروع به چیدن توت فرنگی کردیم. هم می چیدیم و هم می خوردیم. تا ۲ ساعت در بین تپه ها و در مزارع به گردش پرداختیم و از صحبت ها ی دکتر غلامی هم بهره بردیم!!! برای خوردن ناهار به یکی از بهترین رستوران های شهر رفتیم. غذایش حرف نداشت. و در پایان برای نماز و استراحت به پارک تفریحی آبیدر رفتیم ، یکی دوساعت در آنجا گشتیم و عکسهای یادگاری گرفیتم( ای کاش فقط یکی از آن عکس ها را من با چشم خود ببینم!!!)

   در پستهای بعدی معرفی کامل توت فرنگی را خواهم گذاشت